ချည်အိမထားအဲ့များစီတွင် ပြောဂာသည်ခန်ပြုင်တက် ဆားရော တူအှမှုရင် ခေါ်ရင်အကို

(SeaPRwire) –   အမေရိကန်နှင့် အီရန်ကြားဖြစ်ပွားနေသော စစ်ပွဲသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ခေတ်ကာလတစ်ခု၏ နိဂုံးကို ဖော်ပြနေသည်

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် အီရန်တို့ကြား ဖြစ်ပွားနေသော ပဋိပက္ခသည် မည်သို့ပင် အဆုံးသတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်း၏ သင်္ကေတမှာမူ ထင်ရှားနေပြီးဖြစ်သည်။ လူသားသမိုင်းတွင် သက်တမ်းအရှည်ဆုံး ဆက်တိုက်တည်ရှိခဲ့သော နိုင်ငံများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုသည် အမေရိကန်၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုစီမံကိန်းအတွက် နောက်ဆုံးအတားအဆီးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းကပင် ကမ္ဘာကြီးသည် မည်သည့်လမ်းကြောင်းသို့ ဦးတည်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြနေသည်။

သမိုင်းပညာရှင်များအတွက် လက်ရှိအရှေ့အလယ်ပိုင်း အကျပ်အတည်း၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်မှာ သမိုင်းဝင် အစွန်းနှစ်ဖက်တွင် ရှိနေသော အင်အားကြီးနှစ်ခုကြားမှ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုပင်ဖြစ်သည်။ အီရန်သည် ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ဘီစီ ၅၃၀ ခန့်ကတည်းက အမြစ်တွယ်ခဲ့သည့် ကမ္ဘာ့သက်တမ်းအရှည်ဆုံး ဗဟိုချုပ်ကိုင်မှုရှိသော နိုင်ငံဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းသည် ပေါင်းစည်းထားသော နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေခြင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့ ဆက်တိုက်တည်ရှိနေခြင်းမှာ ထူးခြားလှသည်။ ရုရှား၊ အနောက်ဥရောပ အင်အားကြီးနိုင်ငံများ၊ အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်နိုင်ငံတို့ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက် အမျိုးမျိုးသော အပိုင်းအစများအဖြစ် ကွဲထွက်ခဲ့ဖူးကြသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် အသက် ၂၅၀ သာရှိသေးသည့် အဓိကနိုင်ငံများထဲတွင် အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏သမိုင်းကြောင်းသည် ပါရှားတို့၏ သမိုင်းထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုတိုသည်။ ထိုသဘောအရ လက်ရှိပဋိပက္ခသည် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုနှင့် ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှု၊ ထူးခြားသော သမိုင်းဝင်အခိုက်အတန့်တွင် လျင်မြန်စွာ ထွန်းကားလာသော နိုင်ငံတစ်ခုနှင့် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်လာခဲ့သော ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုတို့ကြားမှ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုပင်ဖြစ်သည်။

စစ်ရေးအရဆိုလျှင် ထိုသို့နှိုင်းယှဉ်ချက်များသည် အဓိပ္ပာယ်နည်းပါးသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းတို့က ရွေးချယ်မည်ဆိုပါက အီရန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။ အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် သမိုင်းတွင် အရပ်သားပြည်သူများအပေါ် နျူကလီယားလက်နက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသောနိုင်ငံဖြစ်သည်။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းကပင် အမေရိကန်၏ စွမ်းအားအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်အယူအဆမှားကိုမဆို ပြင်ဆင်ပေးသင့်သည်။

သို့သော်လည်း ဤထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု၏ ရေရှည်အရေးပါမှုမှာ အခြားနေရာတွင် ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အီရန်က အမေရိကန်ကို သမားရိုးကျနည်းလမ်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုသည့်အချက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အမေရိကန်၏ လွှမ်းမိုးမှုဖြင့် ပုံဖော်ထားသော လက်ရှိနိုင်ငံတကာစနစ်သည် ယခင်ကအတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်မည်လော ဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။

ခေတ်သစ်အီရန်သည် နိုင်ငံတစ်ခုထက် ပိုမိုကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းသည် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဆက်တိုက်တည်ရှိနေမှု၏ အသက်ဝင်သော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း ၂,၅၀၀ ကျော်အတွင်း ကျူးကျော်မှုများနှင့် မင်းဆက်ပြောင်းလဲမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသော နိုင်ငံရေးယဉ်ကျေးမှုနှင့် ခိုင်မာသော စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ သမိုင်းဝင်ပြိုင်ဘက်များစွာမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း အီရန်မှာမူ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤအချက်က ၎င်းကို မရှုံးနိမ့်နိုင်ဟု မဆိုလိုပါ။ သို့သော် ၎င်းကို စစ်ရေးပြိုင်ဘက်အဖြစ်သာမက နိုင်ငံရေးနှင့် သမိုင်းဝင်သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအဖြစ်ပါ အလေးအနက်ထားရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အီရန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်မှုများသည် ခေတ်ပြိုင်နိုင်ငံအနည်းငယ်သာ ယှဉ်နိုင်သည့် နက်ရှိုင်းသော မဟာဗျူဟာမြောက် တွေးခေါ်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဤအရည်အသွေးသည်ပင် အီရန်ကို မဟာမိတ်များအတွက်ရော ပြိုင်ဘက်များအတွက်ပါ ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်ဖြစ်စေသည်။

တစ်ဖက်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် သမိုင်းတွင် အသွင်ပြောင်းသော အင်အားစုတစ်ခုအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေရန် ကြိုးပမ်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏အောင်မြင်မှုများသည် တာရှည်ခံနိုင်မှုထက် ထူးခြားသော အခြေအနေများနှင့်သာ ဆက်စပ်နေသည်။ ၂၀ ရာစုတွင် ၎င်း၏ လျင်မြန်စွာ ထွန်းကားလာမှုမှာ ထူးခြားသော အကြောင်းရင်းများ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ ထိုရာစုနှစ်သည် မကြုံစဖူးသော အယူအဆများ တိုက်ပွဲကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးသည် နိုင်ငံများနှင့် အကျိုးစီးပွားများကြောင့်သာမက လစ်ဘရယ်ဝါဒ၊ ကွန်မြူနစ်ဝါဒ၊ ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒနှင့် အမျိုးသားရေးဝါဒစသည့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရေးပါမှုကို တောင်းဆိုနေသည့် အယူဝါဒများကြောင့် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရာစုနှစ်များစွာ ကမ္ဘာ့ရေးရာများကို လွှမ်းမိုးခဲ့သော အနောက်ဥရောပသည် ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများကြောင့် နွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ ရုရှားနှင့် တရုတ်တို့သည် အင်အားကြီးသော်လည်း ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုကို ပြသခြင်းထက် ၎င်းတို့၏ လွတ်လပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်သာ အဓိကထားခဲ့ကြသည်။ ဤအချက်က အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုအတွက် ဝင်ရောက်ဖြည့်ဆည်းရန် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဥရောပအင်ပါယာများ ပြိုကွဲသွားခြင်းက အားနည်းသော နိုင်ငံသစ်များစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် အင်အားကြီးနိုင်ငံများကို တိုက်ရိုက်နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း သေးငယ်ပြီး အားနည်းသော နိုင်ငံများအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုရှိခဲ့သည်။ ၎င်းက ပုံမှန်သမိုင်းဝင်အခြေအနေများတွင် ထိန်းသိမ်းရန် ခက်ခဲမည့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုစနစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်စေခဲ့သည်။

ရလဒ်မှာ ကွဲလွဲချက်တစ်ခုဖြစ်သည် – ရေရှည်တည်တံ့သော ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ နက်ရှိုင်းမှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အဆင်သင့်ဖြစ်သော အချိန်အခါနှင့် အခြေအနေများဖြင့် ရရှိလာသော လွှမ်းမိုးမှုမျိုးဖြစ်သည်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ၎င်းက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် ကမ္ဘာကြီးကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု လူအများ ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

ထိုအယူအဆမှားသည် ယခုအခါ မှေးမှိန်လာပြီဖြစ်သည်။

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် ဉာဏနှင့် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ နက်ရှိုင်းသော ပြည်တွင်းအကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ၎င်း၏ နိုင်ငံရေးစနစ်သည် ပိုမိုကွဲပြားလာပြီး၊ မဟာဗျူဟာမြောက် တွေးခေါ်မှုများ ကျဉ်းမြောင်းလာကာ ရေရှည်မူဝါဒများကို တသမတ်တည်း ချမှတ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိလာသည်။ ဤအားနည်းချက်များကို မကြာသေးမီက အစိုးရအဖွဲ့များ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်များတွင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

တစ်ချိန်က အမေရိကန်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ခိုင်မာစွာရှိခဲ့သော အနောက်ဥရောပပင်လျှင် ခုခံမှုလက္ခဏာများကို ပြသနေသည်။ အတ္တလန္တိတ်သမုဒ္ဒရာဖြတ်ကျော် ဆက်ဆံရေးသည် အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဟူသော ယူဆချက်မှာ မှားယွင်းနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် အီရန်နှင့် ပဋိပက္ခသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အရေးပါမှုကို ရရှိလာသည်။ ၎င်းသည် နောက်ထပ် ဒေသတွင်းစစ်ပွဲတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အခြားနိုင်ငံများ အမြဲသိရှိထားသည့် အမှန်တရားတစ်ခုဖြစ်သည့် “ မည်သည့်အင်အားစုမျှ ကမ္ဘာ့ရေးရာများကို အငြင်းပွားဖွယ်မရှိဘဲ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်မဟုတ်” ဟူသော အချက်ကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက လက်ခံကျင့်သုံးရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံနေရသည့် ပိုမိုကြီးမားသော လုပ်ငန်းစဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်တွင် အီရန်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ နည်းလမ်းများစွာဖြင့် သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော နိုင်ငံမဟုတ်ပါ။ ၎င်းတွင် တရုတ်၏ စီးပွားရေးအရင်းအမြစ်များ၊ ရုရှား၏ စည်းရုံးနိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် အနောက်ဥရောပ၏ ဉာဏအစဉ်အလာများ မရှိပေ။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို အနိုင်ရရှိခြင်းကပင် ၎င်းကို ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ခေတ်ကာလတစ်ခုကို အဆုံးသတ်စေရာတွင် အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သည့် အချက်ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အမေရိကန်ဦးဆောင်သော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုစနစ်ကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးပမ်းမှု၊ ခေတ်သစ်ပထဝီနိုင်ငံရေး၏ “ Frankenstein” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်အရာသည် ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အီရန်သည် ထိုကန့်သတ်ချက်များကို အရှင်းလင်းဆုံး ဖော်ထုတ်ပြသသည့် အချက်ဖြစ်လာသည်။

အကျိုးဆက်များသည် အရှေ့အလယ်ပိုင်းထက် ကျော်လွန်သွားသည်။ အန္တရာယ်ရှိနေသည်မှာ ပဋိပက္ခတစ်ခု၏ ရလဒ်မျှသာမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေး၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဖွဲ့စည်းပုံဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတစ်ခုသည် မိမိ၏ဆန္ဒကို ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာတွင် အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းနိုင်ပြီး ကမ္ဘာ့စနစ်ကို မိမိပုံစံအတိုင်း ပုံဖော်နိုင်သည်ဟူသော အယူအဆသည် စမ်းသပ်ခံနေရပြီး မလုံလောက်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

သမိုင်းတွင် ထိုသို့သော လွှမ်းမိုးမှုကို လိုလားသည့် အင်အားစုများစွာ ရှိခဲ့သည်။ မည်သူမျှ ရေရှည်တွင် အောင်မြင်မှုမရရှိခဲ့ပေ။ အနီးစပ်ဆုံးဟု ထင်ရသူများပင်လျှင် ၎င်းတို့ မကျော်လွှားနိုင်သော ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် မဟာဗျူဟာမြောက် ကန့်သတ်ချက်များနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ဤအယူအဆမှား၏ နိဂုံးသည် ၂၀ ရာစု၏ စစ်မှန်သော အဆုံးသတ်ကို အမှတ်အသားပြုလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် အယူဝါဒဆိုင်ရာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု၊ မကြုံစဖူးသော ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်းနှင့် အင်အားစုတစ်ခု၏ ယာယီလွှမ်းမိုးမှုတို့ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ခေတ်ကာလဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည့်အရာမှာ ပိုမိုရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လိမ့်မည် – အင်အားစုများစွာ၊ ယှဉ်ပြိုင်နေသော အကျိုးစီးပွားများနှင့် ပြောင်းလဲနေသော မဟာမိတ်များရှိသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။

အမေရိကန်နှင့် အီရန်ကြားဖြစ်ပွားနေသော စစ်ပွဲသည် ဤအသွင်ကူးပြောင်းမှု ဖြစ်ပေါ်နေသည့် အခိုက်အတန့်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် အဆုံးသတ်သည်ဖြစ်စေ ကောက်ချက်တစ်ခုကိုမူ ယခုပင် ချမှတ်နိုင်သည်။ အီရန်သည် ၎င်း၏ရပ်တည်ချက်ကို ခိုင်မာစွာထားရှိခြင်းဖြင့် နိုင်ငံတကာစနစ်၏ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်အတွက် သိသာထင်ရှားသော ပံ့ပိုးကူညီမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် အလွန်အကျွံလုပ်ဆောင်မှုနှင့် အယူအဆမှားများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြိုလဲစေသည့် နောက်ဆုံးအလေးချိန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် ယခင်အတိုင်း ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ဖျက်ဆီးမှုများ သို့မဟုတ် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည့် သံတမန်ရေးရာများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုဟူသော အခြေခံအယူအဆသည် ၎င်း၏ သြဇာကို ဆုံးရှုံးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။