‘အစ္စလာမ်က သာမန်အားဖြင့် တားမြစ်ထားတဲ့အရာကို ခွင့်ပြုတယ်’– အာဖဂန်နစ္စတန်တွင် ငလျင်ဒဏ်ခံရခြင်း၌ ယုံကြည်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုတို့ မည်သို့ပေါင်းစုံသွားသနည်း

(SeaPRwire) –   ကမ္ဘာ့အာရုံစိုက်မှုမှ ဝေးကွာနေသော ငလျင်ဒဏ်ခံခဲ့ရသည့် အာဖဂန်နစ္စတန်နိုင်ငံ၊ ကူနာပြည်နယ်တွင် ရွာတစ်ရွာ ပြန်လည်တည်ဆောက်နေခြင်း

Spedar ရွာမှာ သစ်ကြားသီးတွေ သစ်ပင်ပေါ်က ကြွေကျနေပြီး အသံကို သေချာနားထောင်ရင် တဒုတ်ဒုတ်ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားနိုင်ပါတယ်။ စမ်းချောင်းတွေရဲ့ ရေတွေ တသွင်သွင်စီးတဲ့အသံ၊ နွားတွေရဲ့ အော်သံတွေအပြင် အဝေးက ကြက်ဖတွန်သံကလည်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးနေပါတယ်။ မိန်းကလေးတွေက လယ်ကွင်းထဲက ပြောင်းဖူးရိုးခြောက်တွေနဲ့ မြက်ခြောက်တွေကို သယ်နေကြပါတယ်။

အပေါ်ကနေ၊ တောင်စောင်းကနေ ကြည့်လိုက်ရင် ရွာက ငြိမ်းချမ်းနေပုံရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ပျက်စီးသွားတဲ့ အိမ်တွေက တောရိုင်းရဲ့အလှကို ထိခိုက်စေပါတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ခင်ဗျားတို့လိုလူမျိုးတွေက ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး – အရမ်းအန္တရာယ်များလို့ပါ။ ငါတို့ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို ကမ္ဘာကိုပြောပြမယ့်သူတစ်ယောက်ရှိတာလည်း ကောင်းပါတယ်။”

နေ့လည်ပိုင်း ဆုတောင်းပြီးတဲ့နောက် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ကားဆီကို ပြန်ပို့ပေးပြီး သစ်ကြားသီးတွေအပြည့်ထည့်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်လုံးကို ပေးပါတယ် – ရွာကပေးတဲ့လက်ဆောင်ပါ။

ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ကနေ ကားမောင်းဆင်းလာတော့ မနက်ခင်းကို စတင်ခဲ့တဲ့ အသံကို ပြန်ကြားရပါတယ် – သစ်ကြားသီးတွေ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး မြေမှုန့်တွေထဲကို ကြွေကျနေတဲ့အသံပါ။ တိတ်ဆိတ်ပြီး ခိုင်မာတဲ့စည်းချက်တစ်ခုက ဒီမှာတောင် ဘဝဟာ ဆက်လက်ရှင်သန်နေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

“ `