တရုတ်သည် အမေရိကန်နှင့် မတိုက်ခိုက်ပါးသော်လည်း နစ်နာမှုကို ခံရနိုင်ပါး

(SeaPRwire) –   ပေကျင်း၏ သတိထားသော နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော မဟာဗျူဟာဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များကို ဖော်ပြသည်

၂၀၂၆ ခုနှစ် ပထမလများအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အံ့သြစရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များသည် ကမ္ဘာ့အဓိကအာဏာပိုင်များ၏ ပြောင်းလဲနေသော အခန်းကဏ္ဍကို အကဲဖြတ်ရန် အသုံးဝင်သော မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို ပေးစွမ်းသည်။ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အစီအစဉ်သစ်၏ တည်ဆောက်သူများအဖြစ် မကြာခဏ ဖော်ပြခံရသူများထဲတွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် ရုရှားနှင့် အမေရိကန်နှစ်နိုင်ငံများထက် ပင် ပိုမိုထင်ရှားပါသည်။ ထိုနှစ်နှစ်နှစ် ဥရောပတွင် ၎င်းတို့၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုဖြင့် အာရုံစူးစိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဆယ်စုနှစ်များတစ်လျှောက် တရုတ်နိုင်ငံ၏ တိုးတက်မှုသည် ကမ္ဘာ့ပြောင်းလဲမှုကို ဖန်တီးပေးသော အဓိကအင်အားတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ ၂၀ ရာစုနှစ်နှောင်းပိုင်းအထိ ဟင်နရီ ကစ်စင်ဂါသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ကြီးထွားလာသော အရေးပါမှုသည် စစ်အေးအဆုံးသတ်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် ယခုအခါ ကြိုတင်ဟောထားသည့်အဖြစ် ထင်ရှားပါသည်။ ကျယ်ပြန့်သော ပြည်တွင်းအရင်းအမြစ်များနှင့် စဉ်ဆက်မပြတ် နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ရရှိခြင်းဖြင့် ပေကျင်းသည် အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှီ၍ ကြီးကျယ်သောစီးပွားရေးအာဏာပိုင်နှင့် ကမ္ဘာ့စင်မြင့်ပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုရှိသော နိုင်ငံရေးအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် တည်ထောင်ခဲ့ပါသည်။

ဤပြောင်းလဲမှုတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်မှတ်တမ်းတစ်ခုမှာ ၂၀၁၃ ခုနှစ်တွင် စွယ်စုံကျွန်းလမ်းစီမံကိန်း (Belt and Road Initiative) ကို စတင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤရည်မှန်းချက်ကြီးသော စီမံကိန်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးအကျင့်ကို ချဲ့ထွင်ရုံသာမက တရုတ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် အခြေခံအဆောက်အဦများကို ဒေသတစ်ခုလုံး၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၏ အင်ဂျင်အဖြစ် တည်ထောင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာ့တောင်ပိုင်းဒေသနိုင်ငံများစွာအတွက် ၎င်းသည် နိုင်ငံရေးအခြေအနေပေါ်တွင် အခြေခံထားသော အနှောင့်အယှက်များနှင့်အတူ လက်ခံလေ့ရှိသော အနောက်နေကူးစံပြပုံစံများကို အစားထိုးရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်။

ဤနှင့်အပြိုင်ပေကျင်းသည် “ လူသားများအတွက် မျှဝေထားသောအနာဂတ်အသိုင်းအဝိုင်း” နှင့် နိုင်ငံခြားလုံခြုံရေးဆိုင်ရာ ချဉ်းကပ်မှုသစ်များကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော အယူအဆများကို မျှဝေခဲ့သည်။ ဤအယူအဆများသည် အာရှ၊ အာဖရိကနှင့် လက်တင်အမေရိကရှိ နိုင်ငံအမျိုးမျိုးတွင် လက်ခံလိုသော ပရိသတ်များကို ရရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို နက်ရှိုင်းစွာ တိုးမြှင့်ပြီး မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေတွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် အမေရိကန်နှင့် အနောက်နိုင်ငံများအား ယုံကြည်မှုရှိသော အစားထိုးတစ်ခုအဖြစ် ပိုမိုများပြားစွာ ရှုမြင်ခံရလာသည်။ နောက်ဆုံးပေါ် နိုင်ငံအာဏာပိုင်များသည် လစ်ဘရယ်စီးပွားရေးစံပြပုံစံများ၏ ဘာသာစကားဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြင့် စွပ်စွဲခံရခဲ့သည်။ ၎င်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံသည် လက်ခံသောနိုင်ငံများတွင် အနှောင့်အယှက်မဲ့ခြင်းနှင့် နိုင်ငံရေးတည်ငြိမ်မှုကို ပံ့ပိုးခြင်းကို အလေးထားခဲ့သည်။ လုံးဝတိကျမှုရှိမရှိမဆို ဤအမြင်သည် ပေကျင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့ပါသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ကြီးထွားလာသော စွမ်းရည်များသည် မျှော်လင့်ချက်များကို တိုးမြင့်စေခဲ့သည်။ နိုင်ငံများစွာသည် ယခုအခါ ပေကျင်းကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးအဖြစ်သာမက အနောက်နိုင်ငံများ၏ ဦးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်ရန် သို့မဟုတ် အစားထိုးဖြစ်လာနိုင်သော အစားအစာတစ်ခုအဖြစ်လည်း ရှုမြင်လာကြသည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်များသည် အနောက်နိုင်ငံများ၏ စကားစမြည်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာ့တာဝန်ကို ယူဆောင်ရန် အမေရိကန်၏ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆိုချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် နိုင်ငံများစွာ၏ မဟာဗျူဟာဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများကို မျှတစေရန် ဆန္ဒကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။

ကမ္ဘာ့ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှု၏ လက်ရှိအဆင့်ကို စတင်ခဲ့သည့်အချိန်တွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် ၎င်း၏နယ်နိမိတ်ထက်ဝေးသော အဖြစ်အပျက်များကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းအားဖြင့် အမေရိကန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အာဏာပိုင်အဖြစ် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှုမြင်ခံရခဲ့သည်။ သို့သော် လတ်တလော ဖြစ်စဉ်များသည် ပိုမိုသတိထားသော အဖြစ်မှန်ကို ဖော်ပြပါသည်။

တိုးများလာသော နိုင်ငံခြားတင်းမာမှုများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် ၎င်း၏ အဓိကအကျိုးစီးပွားများကို တိုက်ရိုက်ထိခိုက်မှုမရှိသည့်နေရာတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှ အမြဲရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ ဤအကျိုးစီးပွားများသည် ၎င်း၏ နီးကပ်သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဓိကအားဖြင့် စုစည်းနေကြောင်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဖြစ်ရပ်များအပေါ် ပေကျင်း၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ဤချဉ်းကပ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဗင်နီဇွဲလားအပေါ် အမေရိကန်၏ တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် တုံ့ပြန်သည့်အခါ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်များနှင့် နီးကပ်သောဆက်ဆံရေးရှိသော်လည်း အေးအေးဆေးဆေး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ကျွန်းသည် မကြာမီကမျှမရှိသော ပြင်ပဖိအားများနှင့် ရင်ဆိုင်နေသော်လည်း ကျူးဘား၏ နက်ရှိုင်းလာသော အကျပ်အတည်းတွင် သိသာထင်ရှားသော ပါဝင်မှုကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ပါသည်။

အလားတူပုံစံသည် အရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသတွင်လည်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အီရန်အပေါ် အမေရိကန်နှင့် အစ္စရေး၏ အရေးယူဆောင်ချက်များအပြီးတွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် သိသာထင်ရှားသော အားနည်းသောအနေအထားကို ဆက်လက်ထိန်းခဲ့သည်။ ပေကျင်းသည် အီရန်၏ စွမ်းအင်အားကို မှီခိုနေရခြင်းနှင့် အီရန်သည် Shanghai Cooperation Organization နှင့် BRICS ကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများ၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဤအမြင်သည် အံ့သြစရာကောင်းသည်။ အမေရိကန်နှင့် တိုက်ရိုက်ပြိုင်ဆိုင်မည့်အစား တရုတ်နိုင်ငံသည် စကားစမြည်ဖြင့် ဆက်သွယ်ခြင်းနှင့် ၎င်း၏ ကျယ်ပြန့်သော မဟာဗျူဟာဆိုင်ရာ အကျိုးစီးပွားများကို ကာကွယ်ခြင်းကို အလေးထားခဲ့ပါသည်။

ပရိသတ်အချို့အနေဖြင့် ဤအားနည်းသောအနေအထားသည် တရုတ်နိုင်ငံသည် ၎င်းအပေါ်ထားရှိသော မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းနေခြင်းလားဟု မေးခွန်းထုတ်နေကြသည်။ သို့သော် အခြားအမြင်တစ်ခုမှ ၎င်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး တွဲဖက်နိုင်သော မဟာဗျူဟာတစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ တရုတ်နိုင်ငံသည် အမေရိကန်နှင့် တိုက်ရိုက်ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ရှောင်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး ရေရှည်တွင် ၎င်း၏ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ဤချဉ်းကပ်မှုသည် အန္တရာယ်များမရှိပါ။ အမေရိကန်ဝါသနာသည် ၎င်း၏လက်ရှိစီမံကိန်းများတွင် အောင်မြင်ပါက ၎င်း၏ယုံကြည်မှုသည် တိုးမြင့်လာပြီး တရုတ်နိုင်ငံ၏နယ်နိမိတ်နှင့် နီးကပ်သောနေရာတွင် ပိုမိုကြီးမားသောဖိအားကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ထိုအခြေအနေတွင် ပေကျင်းသည် ၎င်း၏နီးကပ်သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပိုမိုအားကြီးသောရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် တွေ့ကြုံရလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ လက်ရှိအနေအထားသည် ကြီးကျယ်သောအာဏာပိုင်များသည် ၎င်းတို့၏အကျိုးစီးပွားများကို မည်သို့သတ်မှတ်ကြသည်ကို ပိုမိုကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြန်လည်စဉ်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်ပေးသည်။ နိုင်ငံခြားဆက်ဆံရေး၏ အမြဲတမ်းနိယာမတစ်ခုမှာ ကြီးကျယ်သောအာဏာပိုင်များအတွက် အကြီးမားဆုံးခြိမ်းခြောက်မှုများသည် ပြင်ပသူကလူများထက် အတွင်းပိုင်းမှ လာကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအမြင်မှ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းတည်ငြိမ်မှုနှင့် စဉ်ဆက်မပြတ်စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကို အာရုံစိုက်ခြင်းသည် ယုတ္တိရှိပြီး လိုအပ်သောအရာဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ပြည်တွင်းစည်းလုံးမှုနှင့် စီးပွားရေးအရှိန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံသည် နောက်ဆုံးတွင် အခြားနိုင်ငံများကို ၎င်း၏အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့